บทนำ
ณ ตึกร้าง ( 02.34 น.)
"มะ ไม่นะ! ขอร้องล่ะ ไว้ชีวิตฉันเถอะ"
เสียงของชายวัยกลางคนครวญครางร้องขอชีวิต ขาทั้งสองของเขาถูกตัดขาด เลือดไหลนองเต็มพื้นไม่สามารถขยับไปไหนได้ "เอ~ อยากมีชีวิตรอดงั้นเหรอ จะปล่อยไปดีมั้ยน้า~ หึๆ" ชายหนุ่มปริศนาที่ยืนอยู่ตรงหน้าพูดขึ้น พร้อมเดินเข้าใกล้เขาเรื่อยๆ "แต่... นายก็กำลังจะตายอยู่แล้วนี่ ขาทั้งสองข้างของนายก็ไม่มีแล้ว จะมีชีวิอยู่ไปทำไมกันเล่า?"
"มะ...ไม่เอา ฉันยังไม่อยากตาย ขอร้องละ ฉันยอมให้หมดเลย ได้โปรด" ดูเหมือนว่าการร้องขอชีวิตจากฆาตกรคงไม่สำเร็จแน่นอน ชายหนุ่มปริศนายังคงยิ้มและหัวเราะด้วยความสะใจ เมื่อเห็นเช่นนั้นชายวัยกลางคนจึงถามเขาว่า "ทำไมแกถึงทำแบบนี้...แกต้องการอะไร...จากฉัน...กัน..ฉันไม่เคยทำอะไรให้แกเลยนะ..ทำไม...ถึงต้องทำ..กับฉันแบบนี้!"
ชายวัยกลางคนตะโกนออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยว ชายหนุ่มหัวเราะเยาะ
"ก็จริง ว่าแกไม่เคยทำอะไรให้ฉันเลย แต่แกรู้อะไรมั้ย..." เขาเดินมาตรงหน้าชายวัยกลางคน ก้มตัวลงและชะโงกหน้าจ้องมองชายวัยกลางคน เขาได้เผยรอยยิ้มที่น่ากลัวออกมา มันเป็นรอยยิ้มที่จะติดตาเขาไปจนวันตายต่อให้อยากลืมก็คงลืมไม่ลง
"การฆ่าคนน่ะ มันสนุกมากเลยล่ะ ยิ่งตอนควักลูกตามันออกมา แล้วเสียงกรีดร้องที่แสนไพเราะเหล่านั้น มันช่าง..วิเศษจริงๆ ฮ่าฮ่าฮ่า!" ชายหนุ่มหัวเราะออกมาด้วยความบ้าคลั่ง
"แกมัน..ปีศาจ!"
"ไม่ใช่เว้ย ฉันไม่ใช่ปีศาจ"
ชายหนุ่มหันไปตวาดชายวัยกลางคน
"อาวละ~ได้เวลาเอาชีวิตแกไปแล้ว"
"ไม่ อย่าทำฉันเลย แค่ก ข้อร้องละ"
ชายวัยกลางคนเริ่มเขยิบถอยหลังไป ด้วยความกลัวสุดขีด เขายังคงร้องขอชีวิตกับฆาตกร ต่อให้มันไม่ได้ผล แต่เขาก็ยอมที่จะเสี่ยง
ฟึบ!!
แขนเสื้อของชายหนุ่มปริศนามีมีดยาวโผล่ออกมาจากตรงแขนเสื้อ เป็นมีดที่มันวาว รูปร่างสวยงาม มันดูเหมือนของใหม่ที่ไม่เคยผ่านการใช้งานเลยสักครั้งเดียว ชายวัยกลางคนเริ่มรู้ถึงสิ่งที่อันตรายที่เคลืบคลานเข้ามา เขาเขยิบถอยหลังอย่างเร็ว ความเจ็บที่ขาเริ่มทวีความรุนแรงขึ้นทุกครั้งที่เขาขยับ แต่ตอนนี้เขาต้องทำทุกวิถีทางเพื่อมีชีวิตรอด เขาตะโกนถามชายหนุ่มด้วยความกลัว อย่างเสียงสั่นๆ "กะ..แกต้องการ...อะไรจากฉัน....เงิน..เหรอ...ต้องการเท่าไหร่....ฉันจะให้แกหมดเลย...ขอร้องล่ะ....ไว้ชีวิต...ฉันเถอะ..นะ"
"เห้~ ฉันไม่ได้ต้องการเงินซะหน่อย ก็บอกไปแล้วไง ว่าฉันน่ะชอบการฆ่าและเสียงกรีดร้องที่สุดเลย ฮ่าฮ่าฮ่า~" ชายหนุ่มระเบิดหัวเราะออกมา มันยิ่งทำให้เขากลัวมากขึ้นไปอีก
ตึง!
โดยที่เขาไม่ทันรู้ตัว เขาก็ได้ถอยหลังมาจนสุดมุมของห้อง ไม่มีที่หนีอีกแล้ว เขาจนมุมแล้วตอนนี้ อยู่ๆน้ำตามันก็ไหลออกมา เขารับรู้ถึงความสิ้นหวังอย่างแท้จริง
มันรู้สึกเหมือนตกนรกทั้งเป็น ดวงตาเปิดโพลง จ้องมองความตายที่กำลังเจ้ามา
"หึๆ คงยอมแพ้แล้วสินะ มนุษย์เราช่างอ่อนแอและโง่เขลายิ่งนัก แต่แกรู้อะไรมั้ย ทำไมฉันถึงชอบการฆ่า..."
"....."
"เพราะมนุษย์มันน่าสนุกตรงที่ได้ฆ่านี่แหละ ทั้งเสียงกรีดร้องของมนุษย์และร่างกายของมนุษย์ที่น่าอัศจรรย์ ฉันอยากสนุกกับร่างกายมนุษย์ให้มากกว่านี่ ฮ่าฮ่าฮ่า!!" ชายหนุ่มหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง เมื่อเขาเดินมาถึงเหยื่อเขาก็เริ่มพูดขึ้น
"คงได้เวลาแล้วละ SOULของแกฉันขอสังหารล่ะนะ"
ชายวัยกลางคนไม่ได้ตอบอะไร สติของเขาเลื่อนลอย และยอมรับความตายที่รอเขาอยู่ตรงหน้า
ฉัวะ!!
มีดยาวเล่มนั้นได้สะบัดหัวของเขาหลุดออกจากบ่า เลือดสาดกระเด็นเต็มพื้นห้อง เหลือเพื่อร่างไร้วิณญาณที่ไม่มีหัวนอนอยู่กับพื้นมุมสุดของห้อง ชายหนุ่มปริศนายังคงยิ้มและหัวเราะ เขาได้เขียนอะไรบางอย่างใส่กระดาษแผ่นเล็กและวางลงบนตัวศพ ในกระดาษมีข้อความสั้นๆเขียนว่า
Soul Killer
นักฆ่าจากโลกมืด Soul ที่ 113
"หึๆ~ ต่อไปจะเป็นSoulแบบไหนกันนะ น่าสนุกจริงๆแหะ~"
ผู้แต่ง: B.
